HD komt vooral  voor bij grote rassen , minder bij kleine rassen en lichte honden ,

Een hond met HD kan een gewoon leven hebben, want het is niet altijd pijnlijk. In erge gevallen kan een hond geopereerd moeten worden.

Bij HD-vrije ouders kunnen er in een nest pups tussen zitten die HD afwijkingen hebben of zelfs zware HD. Daarentegen kunnen ouders met HD-afwijkingen ook pups krijgen zonder HD-problemen. 
HD is dus alleen erfelijk als het in de genen aan te tonen is, maar helaas is de wetenschap nog niet zover ontwikkeld om dit te kunnen aanwijzen. Dus een hond kan HD hebben, zonder dat het uit de genen van de ouders komt.

Wanneer HD genetisch bepaald is; 
Het beste is dan om een nestje te planen met een hond die HD-vrij (HD-A) is of een hond met HD-B.
Bij een hond met HD-C is het belangerijk een HD - vrije partner te gebruiken!

Zolang de wetenschap de honden nog niet kan testen of zij drager of niet drager zijn van het gen, wat voor HD staat, blijft HD een moeilijk geval.

HD komt niet alleen door erfelijkheid, maar ook veel door verkeerde voeding - verkeerder beweging als pup. HD is door u als eigenaar ook te voorkomen : goede voeding, geef geen extra supplementen bij het voer, behalve eventueel chondroïtinesulfaat en glucosamine, twee stoffen die het gewrichtskraakbeen beschermen ( belangrijk!! :de voeding mag niet teveel calcium bevatten, aangezien dit de ontwikkeling van ED bewerkstelligt. Ten opzichte van de energie in de voeding, moet het calciumgehalte laag zijn.(slechte voeding =>goedkoop is duurkoop ) , geen trapen lopen , niet springen , niet overmatig veel bewegen als de gewrichten nog niet volgroeid zijn : betekend: geen lange wandelingen met de puppy's het kraakbeen bij deze leeftijdscategorie is nog niet geheel in bot omgezet, waardoor bij overbelasting problemen kunnen ontstaan. Lange wandelingen door het zand zijn helemaal uitgesloten!

Een hond niet met voeding volstoppen zo dat hij extreem overgewicht krijgt , kleine stukjes fietsen is gezond om  de spieren op te bouwen (nog niet als hij te jong is, want dan is het schadelijk!)

Over ED - Elleboogdysplasie / OCD / DJD / LPA / LPC....

Elleboogdysplasie is een verzamelnaam voor een aantal verschillende aandoeningen (OCD, LPA en LPC, DJD... ) van het ellebooggewricht. 

Elleboogdysplasie :

ED bestaat in 3 normen 

Graad 1 , Graad 2 , Graad 3 dit maakt uit hoe zwaar de hond ED heeft.

ED komt voornamelijk voor bij de grotere, snel groeiende rassen : Berner Sennen, Duitse Herder, Sint Bernard , Labardaor ,Golden Retriever , Dogachtige............ED is niet altijd erfelijk. 

ED is erfelijk als het uit een erfelijk vorm bestaat  , soms is ED zoals vb. DJD -Degenerative Joint Disease uit een breuk of  Trauma (kruisbandscheuring, ongeluk,  kneuzing, verrekking, verstuiking, opzwelling, door spelen , verkeerd springen etc...)  ontstaan wat dus in die vorm niet erfelijk gebeurt is. 

Bij traplopen kan bij grote zware honden zo'n beschadiging van het kraakbeen makkelijker en sneller voorkomen. 

Als mogelijke oorzaak wordt aangegeven een ontwikkelings stoornis t.g.v. overbelastingen/of overgewicht. Dit wordt nog verergerd door te veel calcium in de voeding. Er ontstaat door de ongelijke belasting van het kraakbeen schade in het gewricht met artrosevorming tot gevolg heeft. De pijn komt deels door de zwelling van het gewricht en door de kraakbeenschade zelf.

1. OCD (Osteochondrosis Dissecans)

Deze vorm komt voornamelijk voor bij de grotere, snel groeiende rassen bij pups tussen de vier en twaalf maanden. OCD is een aantasting van de kraakbeenlaag in het gewricht, deze kraakbeenlaag komt op een beperkte plaats los en lig als een “flap” te slingeren in het gewricht.

De symptomen bestaan uit een geleidelijk optredend manken vooral nadat de hond gelegen heeft, een gezwollen ellebooggewricht en de poot wordt naar buiten gedraaid om de binnenkant van het gewricht te ontlasten.

2. LPA (Losse Processus Anconeus)

Komt voornamelijk bij Duitse Herder, Sint Bernard, Teckels en Bassets.
Tijdens de verbening van de groeiplaat thv processus anconeus ontstaan er sluitingsdefecten waardoor de processus anconeus los komt te liggen. Hierdoor ontwikkeld het Processus Anconeus gedeelte van het gewricht zich niet goed.

3. LPC (Losse Processus Coronoideus)

Tijdens de verbening van de processus coronoideus op de leeftijd van 4 tot 5 maanden kan het losraken door een ontwikkelingsstoornis, overbelasting en/of overgewicht. Mogelijk kan dit worden verergerd door te veel calcium in de voeding. Deze aandoening komt vaker voor bij grote rassen. Met name reuen lijken gevoeliger hiervoor. De combinatie met Osteochondritis Dissecans is niet ongewoon. Het gewricht is verdikt en pijnlijk en het gewricht wordt bij het lopen vaak naar buiten gedraaid.

         4.Incongruentie van het ellebooggewricht

Bij incongruentie  is er sprake van een niet goede aansluiting van de gewrichtsvlakken van spaakbeen  en ellepijp  op elkaar of ten opzichte van het gewrichtsvlak van de opperarm. Het kan zijn dat het gewrichtsvlak van het spaakbeen boven of onder dat van de ellepijp uitsteekt of het kan zijn dat de gewrichtsvlakte die gevormd wordt door het spaakbeen en de ellepijp niet mooi aansluit (congruent is) met de gewrichtsvlakte van het er bovengelegen gedeelte van opperarm.
Het gevolg van incongruentie is irritatie van het kraakbeen van de gewrichtsvlaktes en het onderliggende bot. Dit geeft uiteindelijk arthrose van het ellebooggewricht, ook kan incongruentie een los processus coronoïdeus tot gevolg hebben.